Konpostatzeko zailtasunak

Agian bazterren bateak konpost poltsen merkatu beltza dago

Arantxa Urretabizkaia
ARANTXA URRETABIZKAIA

Kostata, baina ikasi dugu zaborra sailkatzen. Papera, plastikoa, beira. Kostata baina ikasi ditugu keinu batzuk, gure egin ditugu, ohitura bilakatu zaizkigu, pentsatu gabe egiten ditugu. Egin diegu tartea sukaldean edukiontzi desberdinei, ikasi dugu non dauden olio zikina biltzen duen edukiontzia edo bota behar ditugun pilak jasotzekoa. Egin dugu hamaika aldiz etxetik gertuen dagoen garbigunera eta dagoeneko badakigu zer bota behar den non, kartelak begiratu gabe.

Azkena, konposta izan da. Halako batean hasi ginen ia egunero edukiontzi marroiari bisita egiten, hasierako poltsak ia beti behetik lehertzen baziren ere. Pazientziaz erabili ditugu bi poltsa, patata azalak sukaldeko lurretik jaso ondoren eta berehala ulertu genuen ez zirela poltsak bete behar, hondakinak lurretik jasotzeko prest ez bazeunden.

Ez zen zaila, egia esan. Joaten zinen poltsa bila eta nahi adina poltsa ematen zizuten. Gero, sistema korapilatzen joan zen. Aldatu zituzten, bizpahiru aldiz, poltsak banatzeko puntuak eta azkenean, erabaki zuten egokiena makina bat jartzea zela, zertarako jarri norbait lanean, makina batek langile hori ia debalde ordezka dezakeenean.

Bada azken txandan makinara joan nintzenean, txartela hurbildu eta zain gelditu nintzen. Alferrik, makinak ez zuen ahotik poltsa bilkaririk botatzen. Hirugarren saioan ikusi nuen pantailatxoak esaten zidala ez zidala poltsa gehiago emango martxoaren hogeita hirua baino lehen. Burutik pasa zitzaidan tramankulu horiek funtzionarazteko ostikoak askotan direla baliagarri, baina ez nuen horrelakorik egin.

Dudarik gabe, makina programatu duenak hobe beharrez egingo zuen lana. Pentsatu nuen agian bazterren batean konpostatzeko poltsen merkatu beltza egongo dela edo agian jendeak debaldeko poltsa horiek zabor poltsa gisa erabiltzen dituela edo auskalo zertarako.

Makina, ordea, langileak ez bezala, mutua da eta ez zidan argibiderik eman ez onartu. Errepikatu nuen keinua eta tramankuluak berriz esan zidan itxaroteko martxoaren hogeita hirura heldu arte. Hamar egun konpost poltsarik gabe.

Norbaitek esplikatuko digu, inoiz, zer egin behar dugun epe horretan, konpostatzeari utzi, ikasitako keinuak eten edo egun horietan barazki eta fruta gutxiago jan. Gero esango dute herritarroi kontzientzia falta zaigula, alferrak garela, bost axola zaigula ingurugiroa.

Temas

Euskera