Etorkinak, berriz

Etorkinei buruzko gezurrek beldurra sortzen dute gutako askorengan

Arantxa Urretabizkaia
ARANTXA URRETABIZKAIA

Noizean behin gertakari ezagun baten ondorioz sortutako irudiak hunkitzen gaitu, salto egiten du egunkariaren orrialdetik gure barrura, ore baten trinkotasuna duen lurruna zeharkatu ondoren eta irudi horrek zauritu egiten gaitu.

Etorkin izan zitekeen eta horretara iritsi ez den haur bat ahoz behera, hondartzan, itota, justu itsasoa bukatzen den puntuan. Argazkiak ez du haur bat erakusten, gorpu txiki bat baizik. Beste irudi bat: aita gazte bat bere alabarekin besarkatua, ibai ertzean, itota hauek ere, bainujantzi eta guzti, bi gorpu elkar besarkatuz.

Itsasoaren erdian eroritako tximista urdina, une batez etxeko leihoak dardarka jartzen dituen trumoia, kontzientziaren bazterrik ezkutueneraino heltzen den txinparta, epe laburrean konponbiderik ez duen egoera larriaren garrasia.

Gero, gutako gehienok egunerokotasunarekin nahiko arazo badugulako, isilunea dator, ezintasunaren adierazle. Gutako bakoitzak zer egin dezakeen galdetzen diogu geure buruari eta, berehala, aurreiritzi zaparradan ezabatzen da irudiok gogoan sortu diguten arreta. Hortxe ditugu, gure ezinegona baretzeko prest, era guztietako gezurrak eskura.

Etorkinak, berez, ondo zegoena okertzera datozela; guk baino hobeto ezagutzen eta baliatzen dituztela era guztietako erakundeek banatzen dituzten diru laguntzetara daramaten bidezidorrak; ez dituztela inoiz errespetatzen bertakoon ohiturak eta bizimodua; milioika daudela hor, gu inbaditzeko zorian; etorkinek eragindako elkartasunak mafien sakela betetzen dutela; nahiago dutela pobre eta alfer bizi, lanean jardun baino...

Ez da erraza aurreiritzi zaparrada horri ihes egitea, ezta arrazoiaren edo ideologiaren aterkia zabalduta ere, ezta errealitatea islatzen duten zenbakiek aurreiritzi horiek gezurtatzen dituztela jakinda ere. Asko duenak asko duelako, gutxi duenak eskasian bizi delako, etorkinei buruzko gezurrek beldurra sortzen dute askorengan eta izu hori da aurreiritzientzat ongarririk hoberena. Errealitatea gordina bezain konponezina da: behar gaituztelako, behar ditugulako. Kontua da nola antolatu gertatzen ari dena, nola ezkondu gure beharrak eta etorkinenak, etorri direnen eta etorriko direnen eskubideek talka egiten dutenean. Batez ere jakinda egunero sortzen direla edozein mundu bazterretan zaurituko gaituzten irudiak, gehienetan guregana heltzen ez badira ere.