Kenpo kai-ko munduko txapelduna Donostian

Kenpo kai-ko munduko txapelduna Donostian

Emma Garmendiak, 14 urterekin, kenpo kai-ko munduko txapelketan lehenengo postua lortu du aurtengo denboraldian

P. E.

Emma Garmendia donostiarrak denboraldi ikaragarria sinatu du kenpo kai kirolean, munduko txapelketan lehenengo postua lortuz. Kirol ez oso famatua izan arren, bi urte zituela hasi zen bere familiaren tradizioari jarraipena emanez. Argi dago emaitzen atzean lana dagoela, eguneroko entrenamenduak eta munduan zehar bidaiatzeak esfortzu handia dauka, baina lanaren eta kalitatearen bitartez mundu mailan gorenekoen artean kokatu da hamalau urterekin.

-Denboraldi bikaina sinatu duzu aurten. Nola sentitzen zara?

-Egia esan izugarria izan da aurten bizitakoa. Munduko txapelduna izan naiz Japonen urtero egiten den txapelketan, zehazki defentsa pertsonalean eta taldekakoan. Niretzat oso polita izan da aurten munduko txapelduna izatea, atzean dagoen lanaren isla izan da eta. Baina esan beharra daukat, nire entrenatzailearen, Alain Isasaren, laguntzarik gabe ezinezkoa izango litzatekeela lorpen hauek eskuratzea. Gaztetatik kenpoan dabilen pertsona da eta eguneroko lanean beharrezkoa izan da munduko txapelduna izateko.

-Nolatan Kenpo Kai?

-Bi urterekin hasi nintzen, aiton-amonek, bizitza osoan zehar egin duten kirola denez, gustoko izango nuela pentsatu zuten. Eta hamabi urte beranduago, esan beharra daukat asmatu zutela eta eskerrak eman behar dizkiet bide honetan egiten duten guztiagatik. Kenpo kai-a gure familian oso garrantzi-tsua da eta niretzat ere beharrezkoa bilakatu da.

-Orduan familiak paper handia du, ezta?

-Lehen aipatu bezala familiaren garrantzia sekulakoa da, kenpoa tradizio bat da guretzat, ezinbestekoa gure familian. Horregatik, egunerokoan animatzea eta beraien babesa sentitzea niretzat garrantzitsua da. Momentu polit asko daude kirolean baina txarrak ere asko dira…

-Hurrengo urteetara begira, non ikusten zara?

-Gustatuko litzaidake nire aiton-amonen bidea jarraitzea, hau da, txapelketetan bizitza osoan zehar ibiltzea eta aldi berean entrenatzaile on bat izatea. Argi daukat, bizi-tza osoan zehar egingo dudala kenpo, nire bizitzaren funtsa da eta. Baina aiton-amonek egin duten moduan benetan gustatuko litzaidake, entrenatzaile izan eta aldi berean mundu osoan txapelketetan ibiltzea, sekulakoa izan behar du eta hori da nire helburua.

-Baina maila honetan ibiltzeko entrenamenduak gogorrak eta egunerokoak dira, ezta?

-Bai, urte hasieran hasi nintzen munduko txapelketa prestatzen, eguneroko entrenamenduekin eta udan deskantsurik eduki gabe. Gero munduko txapelketara Japonera iristean sei orduko entrenamenduak egiten genituen egunero, beraien entrenamenduak gureak baino gogorragoak dira (barre egiten du).

-Desberdintasunak daude beraien eta zuen entrenamenduetan?

-Desberdintasun nagusia da gureak banakako entrenamenduak direla eta beraienak berriz taldekako entrenamenduak. Aldi berean, guk bi orduko sesioak egiten ditugu eta beraiek sei ordukoak… eta guretzat ordu gehiegi dira. Bestalde, beraiek entrenamendu fisiko gehiago egiten dute, zeren eta azkenean sei orduetan entrenamendu zehatzagoak egiteko denbora dute.

-Hainbeste entrenatzeak denbora asko kentzen du?

-Argi dago ordu asko direla azkenean, baina nire ustez garrantzi-tsuena orduak ondo sailkatzea da, eta modu honetan gauza guztiak egiteko denbora dago; ikasketak, lagunak, kirola, familia, besteak beste. Egia da, denbora asko pasatzen dudala entrenatzen, baina azkenean kenpoa nire egunerokoan oso garrantzitsua da.

-Kenpo kai-a ez da kirol oso famatua gaur egun, lagunek zer esaten dute?

-Lagunek badakite txikitatik egiten dudan kirola dela eta beraien-tzat desberdina denez hainbat galdera egiten dituzte kuriositate moduan. Baina esan beharra daukat, kirol ez oso famatua izan arren, gure helburua pertsona gehiagok aurrera pauso bat emateko joera izatea dela eta judoaren edo karatearen ospera iristea.

-Kirolari bezela nola definituko zinateke?

-Nire ustez kirolari oso disziplinatua naiz, egunero hobetzen saiatzen naiz eta uste dut modu honetan lortzen direla emaitzak. Kirol mota honetan disziplinaren garran-tzia sekulakoa da, bestela ezinezkoa da txapelketetan lorpenak eduki-tzea. Baita ere, zaletasuna familiatik etortzeak lasaitasun puntu bat ematen dit, zeren eta egunerokoan hobetzeko familiaren indarra beharrezkoa daukat.

-Mundu osoan txapelketak egiten dituzu, horrek pertsona asko ezagutzera eramaten zaitu, ezta?

-Bai, azkenean mundu osoko kirolariak daude txapelketa hauetan, eta politena kirolaren bitartez pertsona desberdinak ezagutzea da. Adibidez, nire aiton-amonak mundu osoan zehar bidaiatu dute kenpoko txapelketei esker, niri hori egitea gustatuko litzaidake. Azkenean kenpo kai-a ez da kirol bat bakarrik guretzat, bizi modu bat baizik.

-Baduzu lehiatzeko leku gustokoenik?

-Egia esan leku guztiak gustuko ditut, herrialde guztietara amolda-tzen naiz eta hori da politena. Azkenean txapelketetan daukazu burua eta leku batera joatean hango kulturaz eta giroaz disfrutatzea da kempo kai-ren gakoa.

«Alain Isasa egunerokoan nire laguntza da»

Donostiar gaztea bi urteetatik dabil kenpo-kai kirolean, beste kirolik ez du gustuko eta bere etorkizunean munduan zehar ibili nahi du txapelketetan eta entrenatzaile moduan. Beste herrialdetako kulturak gustoko ditu eta hamaika gauza gehiago.

-Nor da zure kiroleko idoloa eta zergatik?

-Alain Isasa, gaztetatik kenpoan dabilen pertsona da eta egunerokoan nire laguntza da.

-Beste kiroleko kirolari bat?

-Ez daukat beste kiroleko idolorik.

-Musika talde bat?

-Metallica.

-Liburu bat?

-Fantasiazko liburuak.

-Film edo telesail bat?

-Japonia eta Koreako telesailak.

-Oporretara joateko leku bat?

-Eskozia.

-Lehiatu aurretik mania edo superstizioren bat?

-Ez daukat.

-Janari plater bat?

-Japonen jaten den ramen platera.

-Zure kirol bizitzako poztasunik handiena?

-Asko izan ditut, baina politena munduko txapelduna izatea izan zen.