Leire Asiain inspektorearen beste ikerketa bat

Alberto Ladron Arana, atzo Donostiako Parte Zaharrean, eskuan liburu berria duela./MONICA RIVERO
Alberto Ladron Arana, atzo Donostiako Parte Zaharrean, eskuan liburu berria duela. / MONICA RIVERO

Alberto Ladron Aranak uste du bere 'Film zaharren kluba' aurreko nobelak baino dinamikoagoa dela

FELIX IBARGUTXI

Alberto Ladron Aranak misteriozko beste eleberri bat plazaratu du: 'Film zaharren kluba'. Orain ere protagonista nagusia Leire Asiain Foruzaingoko inspektorea da, eta laugarren liburua dugu harena. Baina aurreko hiru narrazioen aldean bada berritasun nabarmen bat: azkeneko nobelaren bukaera aldera iragartzen zen bezala, laneko eszedentzia hartuta dago Asiain. Eleberria (328 orria, 23,50 euro), Elkarrek argitaratu du.

Leire Asiainek, Foruzaingotik eszedentzian dagoela, ikerketa xume bat egitea onartzen du, bere ahizparen eskariz: adulterio baten frogak eskuratu behar ditu. Konplikaziorik gabeko lana dirudi, eta erraz asko lortuko du kasua argitzea. Hala ere, Asiain ez dago gustura, susmoa du itxurazko infidelitate horren atzean beste zerbait egon daitekeela, dena errazegi konpondu delakoan. Ezin asmatu, ordea, zer den oker dagoena.

Bat-batean, gauzak nahaspilatzen hasiko dira, aurrez igarri ezin daitekeen moduan, eta Asiainek eginahalak eta bi egin beharko ditu askaezina dirudien korapiloa askatzeko.

Polizia-nobeletan espezializatutako idazlea da Alberto Ladron Arana (Iruñea, 1967). Emalea da. 'Zer barkaturik ez' eleberria plazaratu zuen 2011n eta harrezkero besteok kaleratu ditu: 'Piztiaren begiak' (2012), 'Harrian mezua' (2014), 'Gezurren basoa' (2016) eta 'Jainkoen zigorra' (2017).

Emaitza berri honen lehen bereizgarria: aurrekoek baino izenburu luzeagoa dauka. Bigarren bereizgarria: Asiain ez dago bere ohiko lantokian, eta, beraz, istorioan zehar ez da epailerik ageri, eta ezta laborategirik eta bestelako burokraziarik ere.

Nobela mugitua nahi

«Foruzaingotik kanpo dago Asiain, eta erabaki beharko du eszedentzian jarraitu behar duen ala ez –adierazi zuen idazleak atzoko aurkezpenean–. Poliziatik kanpo egote horrek eragin zuzena du narrazioaren estiloan. Konturatu bainintzen nire garai bateko eleberriak mugituagoak zirela, dinamikoagoak, azkenekoak baino. Zergatik? Lehengo nire ikerlari haiek ez zirelako profesionalak. Baina zer gertatzen zen? Pertsonaia haiek ezin nituela errepikatu, zeren ez da sinesgarria horrelako pertsonaia bat bizitzan bi aldiz krimenen batekin nahastuta egotea. Lehengo pertsonaia haiek mugitu egin behar zuten, eta adimena zorroztu. Halaxe, laborategien laguntzarik gabe, eta trikimailuak erabilita, azkenean irtenbide ingeniotsuak topatzen zituzten».

Esan bezala, Asiain polizia-etxetik kanpo dago oraingoan, baina hor agertzen zaizkigu haren munduko beste pertsonaia batzuk, hala nola Uxue ahizpa, Iñaki mutil-laguna eta Txueka inspektoreordea.

Liburuaren hasiera aldera hildako bat agertzen da. «Eta orduan irakurleak gehiago jakingo du poliziak baino. Poliziaren usteak guztiz okerrak dira, gainera. Eta gero, halako batean, nobelak eztanda egiten du. Dena hankaz gora gelditzen da. Niri gustatzen zaizkit horrelako uneak, eta uste dut irakurleak ere gozatuko duela», gaineratu zuen idazle nafarrak.

Bestalde, Ladron Aranak halako omenaldi bat egin dio lehengo garaietako zine beltzari, batez ere Alfred Hitchcock-en film zenbaiti. «Nobelaren izenburuan ere 'film' hitza ageri da, baina liburuaren bukaera arte ez da argitzen nortzuk diren film zaharren klubekoak».

Temas

Euskera
 

Fotos

Vídeos