KALIGRAMA BAT

KARLOS LINAZASORO

Apollinaireren kaligrama bat zapaldu dut, baina ez propio edo gaiztoz. Ez da iturri edo urmael bat, ez da, halaber, cello edo lorategi infernuzko bat. Ez; labirintu bat da. Hark berak baieztatu dit, poeta zaharrak, frantses jada ulertezin batez. Ehunka irteera dauzka, labirintuak diot, eta seiehun eta berrogeita hamar hari, edo aunitz gehiago, eta beraz horiek denak kontatzen hastea langintza herkulearra litzateke.

Neuk, pentsatu dut, hari horiekin guztiekin lepoko bat egingo nioke Peneloperi, zeina oraindik parrandazale putakume baten zain baitago gaixoa. Ez dut bere izena esanen. Milioi bat zakilen poeta, Gilen maitagarria, gondola gorri erraldoia batean desagertzen da ezari-ezarian, ur leunetan leun, onagro saldo batez lagundurik. Halaxe gelditzen naiz, bada, adi eta zain, bakar-bakarrik, ikara betseinetan.

Norbaitek jakin behar du nola irteten den leku honetatik. Toreatzaile begibakarren batek agian. Munstro mitologikoren batek, demagun: gnomo, fitozoo, dragoi, bonnacon, automata edo beste halakoren batek. Homeroren aitapontekoak. Euskaltzaindia-Euskerazaintzako askojakinen batek.

Ez baduzu irteera zuzena hartzen (hori zuhurtzia osoz dakit), hartzen baduzu zeharkako edo degenaratibo bat, joaten bazara txorietara, bihotza horzkaturik hil zintezke. Apenas egun argiz dagoen arren, oilarite argiago bati itxarongo diot, edo neure burua madarikatuko dut, edo urretxori urdia-arrosa bat jango dut gordinik. Adarbakar bat dator. Esku-eskura daukadanean, palinodia kantatuko diot.