Gauez

Gauez jaikita ibiltzen naiz maiz. Etxean, esan nahi nuke, ez ordu ttikitako arrisku handietan. Ez dut argirik pizten, ez dut komuneko urik botatzen, ez diot ispiluari ttu egiten. Hozkailua, ordu horietan, dinosauru nekatu bat da, biriketatik ongi ez dabilen labe garaia. Jogurt bat hartzen dut bertatik, basafruitu goxoena, eta musen zain gelditzen naiz Uzturrera begira. Etortzen ez direlako, espidifen bat irensten dut, eta baita omeprazol bat ere tarteka- -marteka. Garbantzuak egosten ditut, errege-opila erai- kitzen dut, zapatak garbitzen ditut. Geldi egonean, geldi ez egoteko gogoa etortzen zait. Gauez, beste pertsona bat naiz ni, nik neronek ere apenas ezagutzen dudana. Amets egiten dut esna, eldarnioak idazten (hain arrakastatsuak!), poema baten euria zirriborratzen dut. Bakardadean, isilik, oinutsik, mundua lo dagoen bitartean. Logabeziak erasaten didanean, esna egoten naiz ia beti. Zer daukat, bada, kontzientzian lo zerraldo goxoa eragozten didana? Oi, jakinen banu! Bekatu nagusirik ez behintzat, nik ez dut-eta sekula pelikula pornografikorik ikusi. Gehiago dira eskritoreen gauzak, badakizue, metonimia bat, pertsonaia hura, haiku baten aldamioa, pentsamendu baten lerro-artea, horrelako gauzak. Matraka ematen dute, ordea, ez dira inoiz kopetaren frontisetik desagertzen. Hori du txarra idazletzak, beti zaudela ezer egin gabe eternoan, beti gau-ibiltari baldar barregarri, beti mundu ezinezko eta hobeak eraiki nahian, beti frakasoarekin txolartean, beti alferrik eta esna, beti mundua martxan jarri nahian mundua lo dagoen bitartean.