Joan den ostiralean iritsi zitzaigun, Internetez, ikasleek eskolan idatzitako disparate sorta bat. Lehertu ginen barrez haiek irakurtzen.

Musika-irakasleak galdetu Beethovenez, eta ikasleak ida-tzi, ortografia ere auzoan: «Este era un señor sordo que compuso la letra de Miguel Rios o sea el Hino de la alegria. Pero cuando la izo no era de rocks. Daba muchos conciertos en la epoca de Franco y hizo tambien 'Para Luisa' que no tiene paranjon en la historia de la musica».

Bai. Horrelako erantzunek jatorrizko hizkuntzan eta hizkeran dute grazia. Hala, iraskasleak eskatu: «Brevemente comenta las características musicales de tu grupo / cantante / compositor favorito», eta ikasle batek, sano-sano: «A mí me gusta mucho toda la musica tanto asi la vieja y la de haora. Ejemplo: de la vieja, Carminha Furada, Maller y Faya que era español, de los nuevos me gusta Mecano, Siniestro Total, Los Burros, Allatola no me toques la pirola (con perdon) y otros muchos en jeneral. Fin».

Eta horrela, ia ehun erantzun. Eta dozenaka algara. Harik eta ohartzen zaren arte zerorrek ere eman zenezakeela antzeko erantzunik. Eta bakarren batzuk ez daudela horren gaizki ere. Hala, «lenguas vernáculas» galderaren erantzuna: «las que se hablan en las tabernas». Edo nola definituko ikasle batek fedea eta «es lo que nos da Dios para poder entender a los curas».

Garizuma, berriz, gaur hasten omen da eta berrogei egun omen dira, Pazkoa prestatzeko; besteak beste, pentsatuz- -edo.

Agian, berrogei egun gehiegitxo izango dira, batez ere pentsatzeko. Eta berrogei ordu ere bai, beharbada. Baina berrogei minutu hartuko bagenitu, sikiera, zertan ari garen hausnartzeko