«Hertzainak iragana da, eta iraganak leku gutxi du nire egunerokoan»

2014 urteaz geroztik elkarrekin dabiltza Gari eta Maldanberako hiru musikariak./
2014 urteaz geroztik elkarrekin dabiltza Gari eta Maldanberako hiru musikariak.

Greba feminista dela eta, larunbatera atzeratu du Donostiako Dabadaba aretoak ostiral honetarako iragarrita zegoen Gariren kontzertua

JUAN G. ANDRÉS

Azkeneko hamarkadan bikote formatuan ibiltzeak asko erakutsi dio «instrumentuekin harremanak garatzeko eta sonoritatea lantzeko orduan». Bakarka eta hirukote gisa ere ibili ohi da, baina egun 2014an sortutako Maldanbera taldearekin dihardu Iñaki Igon Garitaonaindiak, Garik (Legazpi, 1963). Beraz, Natxo Beltran (bateria), Oier Aldekoa (baxua) eta Miguel Moyano (gitarra) musikariekin arituko da Hertzainak taldeko kantari ohia larunbat honetan Dabadaban 'Estutu' (Elkar, 2016) bakarkako zortzigarren diskoa aurkezteko. Emanaldia 22:15ean hasiko da eta 21:00ak aldera Modelo de Respuesta Polar Valentziako taldeak irekiko du gaua. Bi saioak ikusteko sarrerak 10/13 euroan daude salgai.

– Zer pentsatzen duzu norbaitek 'Estutu' zure lanik helduena dela dionean? Hala uste duzu zuk ere?

– Dudarik gabe, nahiz eta ondo ez jakin zer esan nahi duen «heldutasun» hitzak. Musika eraldatze prozesu bat bezala bizitzen dut, bilaketa bat non eroso eta indarrez sentitu beharrean bainaizen, ziurgabetasuna nagusitzen den eremu horietan; batzuetan helburuak erratuz eta besteetan, azkeneko diskoan bezala, lana ondo eginaren sentsazio betearekin.

– «Pop garaikidea, malenkoniatsua, bizizalea eta baikorra». Horrela definitu zenuen diskoa. Atzean utzi al dituzu garai ilunak?

– Bai, pop garaikidea bezala entzuten dira 'Estutu' diskoko kantak; hori izan zen gure asmoa. Zuzenean ukitu garaikide hori, saio osoan zehar azaltzen dugu ere bai, hori baita Maldanbera taldekideekin landu izan dugun sonoritatea. Ez dira betiko garai ilunak, ezta garai onenak ere, baina egunerokoan disfrutatzen saiatzen naiz.

– Askotan tristeziarekin identifikatzen da malenkonia, baina diskoa ez da goibela inondik inora. Izan ere, bizitzari topa egin diozu 'Berlin' abestian: «Merezi du bizitza, txin txin…» Nola definituko zenuke diskoaren tonua?

– Behin aldizkari batean «pesimista alaiaren» kontzeptua irakurri nuen; akaso «alai pesimistarena» izango zen; dena dela, tarte horretan ikusten dut neure burua. Bizitza bizitzea da nire asmoa, bizitza goraipatzea, disfrutatzea, eta lan horretan musika baliabide zoragarria bilakatzen da.

– Kutsu garaikidea sintetizadore eta atmosfera elektronikoen eskutik dator… Rockari ez diozu guztiz bizkarra eman –hor daude, esaterako, 'EgunonMundo' eta 'Estutu' kantak– baina, oro har, lasaitasuna da nagusi. Zer dela eta?

– Rokanrolak emozio konkretuei heltzen die, haserreari eta honekin sortzen den energiari batez ere, baina aspaldi honetan beste emozio klase batzuen atzetik jardun dut. Azken finean, emozioak dira musikari baten eskaintza nagusia.

– Ez dituzu rockaren bertigoa, energia eta indarraren falta sumatzen?

– Rokanrola estereotipoz osatuta dago eta hauei indar eta garrantzi gehiegi ematen zaie hedabideetan. Zorionez rokanrolaren edo poparen esparrua gero eta zabalagoa dela esango nuke eta musika maite dugunontzat plazer handia da sentsibilitate ezberdin horiekin gozatzea.

– Nolakoa izan zen WAS taldeko Jon Agirrezabalagaren ekarpena produktore lanetan?

– 'Estutu' diskoarekin konturatu naiz zein garrantzitsua den produktorearen ekarpena. Sarritan ikusi dut ez naizela gai izan nire buruan zebiltzan doinuak erregistratzeko, ahalmenik ez nuelako, dudarik gabe. Jon Agirrezabalagaren gainean uzteak gehiago zentratu nau kantuen egitura, doinuak eta bestelako konponketetan.

– Bakarka eta bikote gisa hainbeste urte aritu ondoren, zer moduz sentitu zara berriro ere talde formatuan? Gogorik ba al zenuen?

– Beharrezkotzat hartu nuen bikote formatuarena, nire ahalmenak garatzeko ordua zela ikusi eta horretan jarri nintzen. Talde batek indar asko eskatzen du eta bolara horretan ez nintzen indarrez gainezka sentitzen. Musikarekin harreman berri baten atzean ibili naiz; egunerokoan zein nolako harremana sortu, eta hortik abiatuta nire bizitzan oasi berri bat eraiki, musikarekin gozatzen den oasia.

– Iñigo Astiz eta Jon Benito idazle gazteekin aritu zara elkarlanean. Zein izan da haien ekarpena? Iñigorekin ere beste saio batzuk egin dituzu…

– Jon Benito aspaldiko laguna dut. Musika, hitzak, aholkuak, solasaldiak eta bestelakoak bizi izan ditugu elkarrekin eta 'Estutu' diskoaren abiapuntu ideia berea da, «naizena eta nintzena»-ren arteko harremanari buruzko gogoeta, hain zuzen. Iñigo Astizi Arriaga Antzokirako proposamen poetiko bati aurre egiteko deitu nion, biok buruz buru ikuskizun xume bat sortzeko asmoarekin. Bere poemekin eta nire kantu berriekin saio deigarria osatzea bilatzen nuen. Hark idatzi ditu 'Estutu' eta 'Yase' kanten hitzak ere.

– Onartu duzunez, iraganari begiratu diozu baina nostalgiarik gabe.

– Nostalgia droga balitz bezala ikusten dut, eta ni horretan iaioa naizenez, ahalik eta urrunen bizi behar dut harengandik.

– Nostalgiarako joerarik ez baduzu ere, zein da zure erlazioa Hertzainak taldearen errepertorioarekin? Zer gertatu beharko litzateke berriz ere Hertzainak abian jartzeko?

– Hertzainak iragana da, eta iraganak leku gutxi du nire egunerokoan. Orain sarri ikusten ditugu tributu taldeak, 80ko hamarkadako hainbat proiektu berpizten, moda berri baten harira. Nik neuk ez dut burua holakoetan ikusten, eta Hertzainak taldea gaur egun martxan jartzeko ahaleginak ordaintzekorik ez dago Euskal Herrian. Eta egotekotan, ez dezala nire telefonora deitu, mesedez.

Temas

Euskera

Contenido Patrocinado

Fotos

Vídeos