Diario Vasco

Irrati-esatari heldugabearen istorioa

Irrati-esatari heldugabearen istorioa
/ Michelena
  • Hernandez Abaituak 'Airearen isla' maitasun-nobela plazaratu du, aurreko narrazioen aldean gardenagoa, konbentzionalagoa

Hiruzpalau urtez behin libururen bat ateratzen du Mikel Hernandez Abaituak (Gasteiz, 1959). Era askotakoak plazaratu izan ditu, hala nola ipuinak, eleberriak, saiakerak eta autobiografía tankerakoak. Fikzioko azken lana (‘Ohe bat ozeanoaren erdian’) orain dela hamabost urte publikatu zuen, eta orain beste fikzio-lan batekin dator: ‘Airearen isla’ eleberria. Hernandez Abaituak nahi luke jendeak hartzea , maitasun-istorio moduan, baina tartean badago besterik ere, eta eleberria idazteko gogoa gertaera erreal batek abiarazi zion, alegia, poeta batek egindako iruzur literarioa. «Horretaz inork ez zuen hitz egin nahi, baina tira, gizona hilda dago eta hildakoak bakean utz ditzagun», adierazi du liburuaren aurkezpenean.

Protagonista nagusia Joseba Agirregomezkorta da. Berrogei bat urteko irrati-esataria da,por-rock musikari buruz jarduten dena. Egun batean emakume autobus-gidari bat ezagutzen du, hamar urte gazteagoa, baina gizona baino helduagoa azken batean. «Gizonok heldutasunera iristeko ditugun zailtasunak, hori da eleberriko beste gaietako bat», esan du idazleak. «Eta gai hauek ere bai: egia esateari buruzko etika; goi-kultura eta kultura herrikoiaren arteko muga gaur egungo lauso hori; eta kirola».

Emakumea operaren zalea da eta gizon-emakumeok askotan hitz egiten dute kulturari buruz. «Bai, pelikuletan-eta, protagonistek ez dute kulturaz jarduten, baina nire protagonistek bai. Gizartean jende kultu asko baitago».

Literaturak berak ere badu bere presentzia istorioan. Agirregomezkortak kritika literarioak egin ohi ditu eta, halako batean, ustekabean, deitzen diote argitaletxe batetik editore-lana eskaintzeko. Halaxe, gizonak aukera izango du bere idazle miretsienarekin lan egiteko.

Nobela errealista da, egitura aldetik gardena, eta nobela psikologikotzat ere har daiteke. «Inoiz baino gehiago landu ditut protagonistak».

Hernandez Abaituak uste du asko aldatu zaiola narrazioak egiteko teknika, konplexutasunak atzean utzi dituela: «Aurreko narrazio liburu guztiak XX. mendean idatzi nituen. Nobela modernoaren ildotik gindoazen, nobela modernista egin nahi genuen, anglosaxoien terminologia erabilita. Konturatu naiz nire narraziogintza oso desberdina izango dela XXI. mendean, forma aldetik konbentzionalagoa».

Donostian kokatu du istorioa, eta 2006an, ETAren su-etenaren garaian. «Gatazka armatuaz idatzi nituen istorio batzuk, oso gogorrak. Gaiaz nahiko nekatuta nago. Orain ezingo nuke horretaz idatzi. Dena dela, aipamen txiki bat sartu dut eleberrian». Donostia bera ere nahiko protagonista da, xehetasun errealista ugariak ematen baititu idazleak.

Ez omen da autofikziorik hartu behar. Izan ere, Hernandez Abaituak pop eta rock musikak oso gogoko ditu, eta horretaz ere idatzi izan du. «Hala ere, istorioan badaude nire gustu batzuk. Baina espero dut ni ez izatea protagonista bezain gixajoa».

Eta hasieran aipatutako literatur iruzur hura? Istorioan agertzen da, bai, idazle bat poema-liburu bat egiten duena, horrek gero arazo batzuk sortuko dituelarik. Baina Hernandez Abaituarentzat, liburuaren funtsa besterik da: gizon heldugabe baten eta emakume helduago baten arteko maitasun-istorioa.

Temas

Recibe nuestras newsletters en tu email

Apúntate