Asier Serrano: «Poemak gogorrak dira baina uste dut indartuta ateratzen dela ikuslea»

Eibartarra. Zarautzen bizi eta Donostian lanean dabil gaur egun Asier Serrano, baina ostiralean etxera bueltatuko da./FÉLIX MORQUECHO
Eibartarra. Zarautzen bizi eta Donostian lanean dabil gaur egun Asier Serrano, baina ostiralean etxera bueltatuko da. / FÉLIX MORQUECHO
Asier Serrano, idazle eta abeslaria

Eibartar idazlea Coliseo Antzokian arituko da ostiralean, «poesia errezitaldia baino, kontzertu klabe gehiago» duen ikuskizunarekin

FÉLIX MORQUECHOEIBAR.

Idazlearen lana ixila da eta askotan fruituak urte apal askoren ostean datoz. Asier Serranok (Eibar, 1975) badaki zer den barruko bakartasunean paperaren gainean jartzea eta lan horrek sari garrantzitsuak ekarri dizkio azken hilabeteetan. Euskadi Saria, Kutxa Irun Hiria eta Espainiako Kritika Saria izan dira azkenak. Aurrekoak jasotzean irabazitako diruak kultura egiteko erabiliko zituela agindu zuen eta horren adibidea da aste honetan Eibarren plazaratuko duena.

-'Linbotarren itzalak ate ostean'. Zer dago izenburu honen atzean?

-Iaz hau prestatu genuen Victoria Eugenia Antzokirako. 'Linbotarrak' eta 'Ate osteko itzalak' liburuetatik hartutako poemekin egindako ikuskizun musikal bat da. Aitzakia hartuta, halako sentimendu unibertsaletako istorio bat egiten dugu eta bertan nire etapa ezberdinetako kantuak birmoldatuta azaltzen dira. Horretarako Antxon Sarasua teklatuetan, gitarran eta programazioan jarri da, Miren Fernandez pianoan eta ahotsean eta ni neu gitarran eta kantuan. Bertan daude Lorelei-rekin egindako kantuak, bakarka egindako abestiak...

-Gauza ezagunak modu berrian?

-Hori da. Azken finean poemak dira aitzaki bat abestiak aurkezteko eta alderantziz, kantuek poema berriak aurkezteko balio dute. Denek osa-tzen dutena istorio bat da, barne bidaia batera gonbidatzen duena.

-Euskadi saria jaso ostean, suposatzen dut Coliseoko parada hau berezia izango dela.

-Bai, aurretik hitzartuta genuen eta orain beste bultzadatxo bat eman behar genien emanaldiei, eta hau suertatu da. Coliseokoa berezia da leku aproposa delako eta horretarako diseinatu genuelako. Era xumean aurkezten dugu ikuskizuna. Hiru pertsona azaltzen gara era estatikoan, bakoitza bere tresneriarekin eta atzean zuri-beltzezko irudi ba-tzuk joango dira. Oso zentratua dago ikuslearen begirada, tunel batean sartu eta bakoitzak bere barne munduan bidaiatzea da gure eskaintza. Bakoitzak bere iraganeko maitasunarekin, bere egungo minarekin aurkitzeko gunea da 'Linbotarren itzalak ate ostean'.

-Zer moduz uste duzu ailegatzen dela ikuskizuna zure poesia irakurri ez duen ikuslego batengana?

-Nire idazteko prozesuan, batez ere poesian, hegazkin batek hegan egiteko behar dituen osagai horiek bakarrik utzi nahi ditut. Nire literaturan ere horretara joan naiz, ahalik eta garbien utzi izan dut, ahalik eta ulerkorren eta iradokitzaileen utzi ditut poemak. Hori izan da nire lana azken urteetan. Nik pistak ematen ditut, osagarriak. Errezitatzeko aukeratu ditugun poemak, enpatizatzeko poemak izan dira, denek hartuko dute. Ez da ulertu behar, bakoitzak bere interpretazioa eman behar dio. Nik nire poemei eskatzen diet libre izatea eta entzuleak bere interpretazioak egin ditzala. Horregatik ikuskizun honetan sentzazioetara joan nahi dugu. Eta eduki dugun esperentziarekin badakigu ikusleren batek edo negar egingo duela, bere barne mundura bidaiatzerakoan mina sentituko duela, beste batek nostalgia, beste batek poza... Azken finean bizitzari egindako kantu bat da ikuskizuna. Poemak gogorrak dira, baina uste dut indartuta ateratzen dela ikuslea.

-Idazleak bakartasunean egiten du bere lana eta denborara olerkiak irakurleetara ailegatzen dira. Orain, nola bizi duzu publikoaren aurrean egiten duzun ariketa hau?

-Ni oso eroso sentitzen naiz, batez ere aukeratutako poema hauek badutelako nolabaiteko musikaltasuna, musikarik gabe irakurtzean ere hori antzematen da. Poemak oso erraz heltzen dira. Ariketa kontziente bat egin dugu, deklamatzeko aktoretzako lan bat dago atzetik. Poema horiek aitzakia dira eta entzulea musikaren beste mundu horretara eraman nahi dugu, eta kantuek har-tzen dute batez ere garrantzia. Esfortzu handirik eskatzen ez duen emanaldia da, kontzertu klabe gehiago dauka poesia errezitaldia baino.

-Bidaia metaforikoak aipatu dituzu, baina laster Romara zoaz.

-Bai. Orain 'Linbotarren...' honekin bi emanaldi ditugu eta gero, formatu txikiagoan, akustikoan, Antxon Sarasuak nire betiko musikariak eta biok, kantuak emango ditugu Romara. Bertako euskara elkarteak gonbidatu gaitu eta abenduaren 2an joango gara, hango euskararen astean. Gero Durangoko Azoka dator eta Irungo Saria irabazi dut beste liburu batekin... Gainera Etxepare Institutoaren bitartez Europako hainbat hiritan ibiliko naiz, batetik nire literatura unibertsitateetan aurkezten eta hori aprobetxatuz gaueko kontzertuak ematen. Kanporako aukera hori erakargarria egiten zait eta sariek horretarako balio dute baita. Gutxietsi sentsazio hori ere ken-tzen da eta ausartu egin naiz.

Fotos

Vídeos