G oierriko amona Gregoria hark ez omen zekien leitzen. Baina abildade aparta omen zuen egunkariak zekarrena igartzeko. «¡Uy, uy, lo que va pasar!», esaten omen zuen, zekien hizkuntza bakarrean. «He visto unas letras así de grandes en el periódico». Eta imintzioka saiatzen omen zen adierazten izenburuetako letren handia eta gertatuko zenaren izua.
Gaur, galduxeago ibiliko litzateke Gregoria. Orduan, ezkutatzeko, gorde egiten zen informazioa. Emandakoa, ordea, itxuraz-edo ematen zen. Gainera, norberak joan behar izaten zuen bila.
Gaur, ugalduz ezkutatzen da informazioa. «Informazioa behar duala? To nahi duan guztia». Eta, ugaldu ez ezik, desitxuratu ere egiten dute; eta, hori gutxi balitz, sukalderaino ere sartzen ahalegintzen dira. Gaur, edozein huskeria hutsal iritsiko zaigu letra handiz eta zarata handiagoz, Karmele Marchanteren azken doministikua lehenengo.
Bitartean, hor ibiliko da ezkutuan, letra txikiko izenburuaz, benetan irakurtzea merezi duen liburua. Esaterako, Santiago Niño Becerraren 'El crash del 2010'. Erraz irakurtzen da, ekonomiaz ezer gutxi jakinda ere. Hain da argia.
Pasarte bakarra aukeratu dut honako. Hona hemen itzuli gabe, badaezpada: «En este momento tal vez piense que a su ciudad, a su país, o al planeta ya ha llegado la crisis; pero no, nada más lejos de la realidad: lo peor, verdaderamente, todavía está por llegar. [.] La crisis, la verdadera crisis, cuando estalle, a mediados del 2010, será tremenda, paralizante.».
Letra handiz eta zalaparta handiagoz saldu ziguten A gripea. Letra txikiagoz eta ia-ia hanka-puntan sartzen ari zaigu krisi izugarria sukalderaino.
