15.09.08 -
- Badira musikari batzuk zuzeneko emanaldietan amarru modukoa egiten dutenak, halako gauza hibrido bat egiten dutelako: zuzenean jotzen ari dira, baina gauza batzuk etxetik aurrez grabatuta ekarrita.
- Hori ez da egin behar. Batez ere etikagatik. Zenbait musika--generotan pregrabatuak oinarrizkoak dira, hala nola hip-hopean, rap-ean eta disc-jockey-en saioetan. Jende horiengana joaten denak badaki hor aurrez grabatutako doinu batzuk daudela, begi-bistakoa da. Baina pop eta rockaren historian gauza baliotsuena zera izan da, entzuleekiko zuzeneko harreman hori; eta askotan ez dira gauza bera izaten diskoa eta zuzeneko emanaldia, normala denez. Orduan, amarru hori egiten hastea... gainera askotan inongo beharrik gabe, ze banda ona denean ez dauka horrela ibili beharrik. Zergatik egiten du? Badagoelako uste bat, okerra: musikariek egin behar dutela lan perfektua. Hemen inguruko kantari batzuk badaude -zuk ere ezagutzen dituzu- estudioan kanta hogei aldiz kantatzen dutenak, eta nahiz eta lehenengo aldiz ondo edo ondo xamar behintzat kantatu duten, zer egiten dute? Ba toma bakoitzetik esaldi bat hartu, edota silaba bat batetik eta beste silaba bat bestetik, eta ondoren hura dena uztartu.
- Zuzeneko emanaldietara itzuliz...
- Hor zer da inportantea? Berotasuna, kanturen bat lehertzea mementoren batean, kantariaren oihuak, keinuak...
