AL DÍA
EHIZTARIARENA
15.04.08 -
Ehiztaria etxean zer suma dagoen bolada honetan, irakurtzeko astia soberan duela eta pentsa-tzen jartzeko denbora soberago, Gustave Flauverten ipuin ezaguna dakart gaurkoan, ustez euskarara lehen aldiz itzulia, laguntzahar batek eskainitako liburutik. (Atzo kasualidadez harexen urtebetetzea: urte askota(ra)ko, Joxerra).
Ordekan, basoaren mugan, orein arra, emea eta orein kumea bistaratu zituen Julianek. Ar beltz sekulakoak bizar zuria zeraman eta hamasei puntatako adarkera. Emea, gorria orbelaren pare, larrean ari zen; orein kume pikardatua, berriz, errapeari lotzen zitzaion behin eta berriro amaren harat honatetan. Zast atera zen gezia airean. Hantxe akabatu zuen kumetxoa. Amak, orduan, begiak zerura emanik, makakorro garratza egin zuen, marru erdiragarri humanoa. Amorrarazita, Julianek berriz ere zast..! Eta instanteko akabatu zuen ama ere bularraren erdian gezia sartuta. Orein tzarrak, den-dena bertatik bertara ikusi baitzuen, rau egin zuen jauzi. Azken gezia bota zion Julianek, azkena, zast.! Kopetan bete-betean jo zuen. Hantxe geratu zitzaion gezia teink iltzatuta. Orein tzarrak apenas sentitu ere egin zuen: gorpu bien gainetik saltatuz, aurreraka zetorren, erasoko zion Juliani, txikituko zuen gizajoa. Julian, aldiz, atzeraka-atzeraka zihoan, esan ezineko izu ikara alimaleko batez. Orein ar beltz sekulakoa gelditu egin zen, dapa. Eta, begi biak su garretan, patriarka baten moduan galanto, justiziazale zorrotzenaren gisako, urrutian kanpai batek dulun-dalan ari zuen bitartean, hiru biderrez esan zion: «Madarikatua! Madarikatua hi, madarikatua! Egunen baten, bihotz gabe halako zital horrek heure aita eta ama hilko dituk!».
